شاید خیلی از ما تا به امروز سخاوت را صفتی انسانی می پنداشتیم . اما از نظر من این عکس روح نواز تجلّی سخاوت است ...

دوست دام بدانم اولّین واژه یا صفتی که با دیدن این عکس به ذهن  شما خطور می کند چیست ؟

دلم می سوزد برای آن موجود زیبا و با شکوهی که قرار است پوستش کیف دستی همنوع من باشد ...

دلم می سوزد برای جانداری که با تمام ابّهتش به خاطر خودخواهی من و امثال من به جای شکار در طبیعت باید مردار بخورد و در فضایی یک متری روزگار بگذراند تا من افتخار کنم گوشی تلفنم از آن نوع جدید و لوکس تازه ارائه شده در بازار است که با پوست آن تزئین شده ...

دلم می سوزد برای خودم که عظمت روح خود را فراموش کرده ام و حقیرانه سعی می کنم زشتی روح خود را در پس زیبایی پوست و موی جانداران بیگناه بپوشانم ...

دلم می سوزد برای خودم ... بیشتر از آن موجودات بی دفاعی که در طلب احترام کاذب اطرافیان آنها را به کام مرگ می کشانم ...

دلم می سوزد برای گاندی که بعد از یک عمر نفهمید باید کیف و کفش از پوست کروکدیل بپوشد تا مردم حرفش را بفهمند و برای افکارش احترام قائل باشند!

دلم برای آن افراد متشخّصی می سوزد که شخصیّتشان را لباس و کیف و کفششان تعیین می کند ، نه اعمال و افکار و عقاید و کردارشان ...

دلم برای آن خانم کارشناسی می سوزد که به خاطر علاقه زیادش به کروکدیل (؟!) بنیانگذار پرورش کروکدیل در ایران شده و با شور و حرارت وصف ناپذیری از زیبایی پوست آن می گوید ، و از اینکه اگر در نواحی گرمسیر پرورش یابد پوستش لطیف تر می شود !

دلم برای همسر احتمالی این خانم کارشناس هم می سوزد که هر لحظه این امکان وجود دارد خانم از فرط علاقه او را خشک کند و گوشه خانه بگذارد !

دلم برای تمام سودجویانی می سوزد که جرأت ندارند برای یکبار هم که شده مردانه بایستند و از خودشان دفاع کنند که اگر من فلان کار قانونی غیر انسانی را می کنم برای سود و منفعت کلان خودم است نه برای اشتغالزایی و کمک به حل مشکل بیکاری و بالا بردن تولید ناخالص ملّی !

به غیر از اینها...

دلم برای جانباز شیمیایی دوران جنگ هم می سوزد که سالهاست آرزوی یک زندگی حتی فقیرانه را با تن سالم به دل دارد و سرُمی که از خون کروکدیل ساخته می شود تنها چیزیست که شاید بتواند این آرزوی به ظاهر محال وی را به حقیقت بدل کند .

دلم برای آن کودک پنج ساله آسمی می سوزد که حسرت یک بازی شاد و بی دغدغه با دوستانش را می خورد و آرزو دارد روزی برسد که نفسش دغدغه اش نباشد و گوشت کروکدیل می تواند او را از این رنج رهایی بخشد ...

دلم برای مادر آن کودک هم می سوزد که مدام با این کابوس زندگی می کند که مبادا بابت لحظه ای غفلت عزیزترین فرد زندگی اش را از دست دهد ...

دلم برای آن بیمار ایدزی می سوزد که زندگی برایش مفهومی جز شمارش معکوس تا رسیدن مرگی زجرآور ندارد و کورسوی امیدش "کروکدیلین" ی است که از خون کروکدیل گرفته می شود و در محیط آزمایشگاهی توانسته این ویروس را از بین ببرد ...

دلم برای بیماران سرطانی هم می سوزد ...

و برای خیلی های دیگری که اجزای تن این جاندار باشکوه می تواند ناجی شان باشد ...

و باز هم دلم برای کروکدیل می سوزد ... جانداری که اجدادم در گذشته و بومیان کشورم در جنوب هنوز ، آنرا حیوانی مقدّس و خوش یمن ، و حافظ برکه های آب شیرین می دانند ...

دلم برایش می سوزد بابت بلایایی که قرار است بر سرش آوریم ... نه به عنوان حیوان مورد علاقه ام ، بلکه به عنوان یک جاندار مانند خودم ،

با جانی که عزیز است و قابل احترام ...